۱
این نوشتار توسط انی در تاریخ 24th دسامبر، 2008 و در دسته "من نوشت" ارسال شده است.

من دیگر امید به این سینما ندارم .  من اگر مایلم فیلم مبتذل بسازم به خاطر این بود که دلم می خواست با این کار عکس العمل نشان دهم . در ایران سینما فقیر و حقیر است . فیلم ساز حقیر است . هیچ کس از او پشتیبانی نمی کند . کسی ازحقی که دارد دفاعی نمی کند .

دیگر به این سینما سال هاست که دل نبسته ام . در شگفتم که برخی چگونه هنوز با عشق به آن می نگرند .

خود جای سوال دارد که رژیم آنقدر سانسور را زیاد کرده است که مردم چیزی نمی دانند ،  نمی بینند .

و نمی دانند !

فیلم های و قلم های فرهنگی ما به قدری بیچاره هستند که بابت ساختشان ضرر پرداخت می شود و اساساً برای دولت سودی ندارد . فیلم هایی که رده اول چشنواره ها را دارند همه از بدبختی ما سخن می گویند و مردم حتی نامشان را نمی دانند .

شاهکار های ما همگی بدبختی ما را نشان می دهند . غرب را تحت تاثیر بدبختی ما قرار می دهند و سر انجام آنان رای به بدبخت می دهند و بدبخت طلا می گیرد و رتبه به دست می آورد ، و  بدبختی ما را به گوش جهانیان می رساند .

۱ دیدگاه

  1. venos گفت:

    واقعا با حرف هات موافقم شاید باور نکنی ولی تا سینما نرفتم

    می دونی چرا اونا به این فیلم ها جایزه میدن چون میخوان به دنیا نشون بدم ماها بیچارهایم و خودشون قوی و پیشرفته.

اندیشه خود را به یادگار بگذارید

- لطفاً به صورت فارسی بنویسید
- برای تماس با مدیریت به "صفحه تماس" بروید
- برای طرح مباحثی که با نوشتار بالا مرتبط نیستند لطفاً به "انجمن گفتگو" رفته و بگو مگو کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *



کلمات کلیدی : " "